یک رضاکار جوان در خط مقدم جلوگیری از پولیو

کُنَر، افغانستان (۲۶ دلو ۱۴۰۴) - هنوز روشنایی صبح به‌گونه کامل گسترده نشده است که رضاءالله ۲۴ ساله، باشنده ولسوالی چوکی ولایت کُنَر، بکس کوچک خود را برمی‌دارد و به سوی محل وظیفه‌اش حرکت می‌کند.

او در روزهای کمپاین واکسین پولیو، همراه با تیمش از محل به محل می‌رود تا برای اطفال واکسین تطبیق کند. این همان مسیری است که رضاءالله پس از فراغت از صنف دوازدهم انتخاب کرد؛ مسیری که به باور او نه تنها برای خودش، بلکه برای جامعه نیز سودمند است.

او تصمیم گرفت وقت و توان خود را وقف صحت اطفال کند. اکنون شش سال می‌شود که به عنوان واکسیناتور فعالیت می‌کند - شش سال تعهد، تلاش دوامدار و خدمت بی‌وقفه.

رضاءالله می‌گوید: «از همان روز نخست می‌دانستم که نجات جان هر طفل، شادی یک خانواده است. اگر اطفال سالم باشند، جامعه نیز سالم و آرام خواهد بود.»

بیش از یک وظیفه؛ یک مسئولیت

برای رضاءالله، تطبیق واکسین تنها یک وظیفه نیست؛ او این کار را رسالت اجتماعی خود می‌داند.

به گفته او، بزرگ‌ترین خوشی‌اش لحظه‌ای است که آینده یک طفل مصون می‌شود.

این کار آسان نیست. راه‌های طولانی و شرایط گوناگون بخشی طبیعی از این خدمت است، اما هیچ‌یک از این دشواری‌ها تعهد و اراده او را تضعیف نمی‌کند، بلکه انگیزه‌اش را بیشتر می‌سازد.

رضاءالله می‌گوید: «اگر راه دشوار باشد، نتیجه آن ارزشمندتر است - یک طفل سالم.»

 رضاءالله در جریان کمپاین واکسین پولیو، یک طفل را واکسین می‌کند © افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۴ هـ ش

گام‌های آهسته اما استوار تغییر

امروز در بسیاری از قریه‌های ولسوالی چوکی، نام رضاءالله با اعتماد همراه است. اطفال او را می‌شناسند، مادران به او اطمینان دارند و پدران برایش احترام قایل‌اند. زمانی که تیم واکسین از محل به محل می‌رود، بسیاری از خانواده‌ها از پیش آماده‌اند و اطفال خود را برای واکسین بیرون می‌آورند.

این اعتماد در یک روز به وجود نیامده، بلکه نتیجه شش سال تلاش دوامدار، صبر و صداقت است. رضاءالله تنها به تطبیق واکسین بسنده نمی‌کند؛ او با بزرگان خانواده‌ها می‌نشیند، درباره پیشگیری از بیماری‌ها و رعایت پاکی صحبت می‌کند و ارزش واکسین را توضیح می‌دهد. او همواره یادآوری می‌کند که: «وقایه آسان‌تر از درمان است.»

همین تلاش‌های پیهم سبب ایجاد تغییر تدریجی شده است؛ خانواده‌ها اهمیت واکسین را درک می‌کنند و اطفال خود را به طور منظم واکسین می‌نمایند. در نتیجه، خطر گسترش بیماری‌ها نسبت به گذشته کاهش یافته است.

رضاءالله می‌گوید: «هر تلاش کوچک می‌تواند آغاز یک تغییر بزرگ باشد. اگر همه ما سهم خود را ادا کنیم، روزی خواهد رسید که مرض پولیو برای همیشه از کشور محو شود.»

ارزش یک لبخند

رضاءالله در پی شهرت نیست، اما اثر کار او در لبخند اطفال نمایان است. او بی‌صدا به خدمت خود ادامه می‌دهد، بی‌آن‌که انتظار ستایش داشته باشد.

برای او، بزرگ‌ترین دستاورد همان لحظه‌ای است که طفلی با بدن سالم می‌دود و خانواده‌ای از نگرانی رهایی می‌یابد.

داستان رضاءالله یادآور این حقیقت است که پیشگیری از تهدیدهای بزرگ، از همین انسان‌های ساده اما متعهد آغاز می‌شود - کسانی که با صبر و اخلاص کار می‌کنند.

امید است با تلاش چنین جوانان و همکاری مشترک جامعه، هر طفل در امان بماند و آینده‌ای سالم داشته باشد.